De toespraak van de Tsjechische president Vaclav Klaus in het Europees Parlement op 19 februari 2009 zorgde voor heel wat ophef in Euroland. Klaus sloeg dan ook nagels met koppen en schopte heel wat heilige huisjes omver. Nadat de man eerst geduldig en lijdzaam het zogenaamde Europese volkslied, een gedeelte uit de negende symfonie van Ludwig Van Beethoven, had aanhoord schoot hij direct in gang. “Zijn jullie er nu echt van overtuigd dat, telkens als jullie hier over een bepaalde kwestie stemmen, het ook noodzakelijk is dat die kwestie in dit halfrond moet worden behandeld en niet dichter bij de burgers, in de individuele staten?” vroeg Klaus aan de verbouwereerde parlementsleden. Het Europees Parlement is volgens Klaus geen echt parlement waarin een oppositie een regering bestrijdt. Omwille van het totaal gebrek aan politiek pluralisme, gelijkt het eerder op het éénpartijsysteem van de Sovjetunie.

Wat gebeurt er met Brussel, na het einde van België? De Nederlandstaligen willen het in Vlaanderen behouden, de Franstaligen willen het, samen met de randgebieden, aansluiten bij Wallonië. De vraag heeft ontegensprekelijk internationale implicaties.

De islam is niet louter een godsdienst, het is evenzeer een politieke ideologie, een vorm van samenleven, een rechtssysteem. Er is geen scheiding tussen kerk en staat. Moslims geloven dat de Koran het letterlijke woord van God is, zoals geopenbaard aan de profeet Mohammed via de engel Gabriël. De islam schrijft moslims voor wat te doen van geboorte tot de dood. De Koran en het woord van de profeet Mohammed zijn heilig. De praktische toepassing van de Koran in het alledaagse leven is niet voor verandering vatbaar. De islam is een gids voor de mensheid, voor alle tijden, tot de dag des oordeels. Het is verboden in de islam om zich te bekeren tot een andere godsdienst. Daarop staat de doodstraf en daarover is er geen meningsverschil in de islamwereld. De niet-moslims die zich bekeren tot de islam moeten één zaak goed weten: er is geen weg terug.

Wanneer we 1000 jaar zouden teruggaan in de tijd en de situatie van Europa - bedoeld wordt de gebieden waar het Latijnse Christendom heerste - zouden bekijken, dan was er weinig dat zou doen vermoeden dat deze beschaving, gevestigd op een klein territorium in het uiterste westen van het Euraziatische continent, ooit zou uitgroeien tot een beschaving die heel de wereld zou gaan domineren. Op het eerste gezicht was het zelfs onwaarschijnlijk dat het Latijnse Christendom ook maar zou overleven. 1000 jaar geleden was Europa achter op heel wat gebieden in vergelijking met de vier andere grote beschavingen: Byzantium, de Islamitische wereld, China en India. Europa hinkte achterop op wetenschappelijk, cultureel, economisch en militair gebied.